وقتی پیکانهای آتشین بی پروا آینه شکسته ام را نشانه می روند در سکوتی به عمق سیاه چاله های زمان به تماشای ترک های کهنه اش می نشینم... . (۲۶/۱۰/۸۶) دیگر دیداررزهای قرمز هم آرامشم نمی دهد، گفتی بهار تا ابد پیمانش را با خوابهای طلائیم گسسته حرفی نیست، قطعا بلیط بازگشتش را دیدار دانه خوردن گنجشک های معصوم هنگام خواب خرگوشی میان غار زمستانی ام می بیند، پس... ردای صبوریم که بلندای هفت آسمان دارد بر کرده و خواب ولرم را در آغوش می کشم... . (۲۶/۱۰/۸۶) در میان میدان شطرنجی شهر ممنوعه به میله ای فولادین از برای محکومیتش بر ادامه بازی تلخی که پایانش؛ کیشی جانانه به همراه ماتی اجباریست بسته شده، بازی تلخی که در طول آن پاهایش در زنجیر لبانش دوخته صدای هیاهوی کرکس ها بسان صدای جیر جیر آهن پاره های کهنه در گوشش و منظر تکراری و گریز ناپذیر زمستان بی پایان همراه مردمانی که با چشم های از حدقه در آمده شان تار و پود روحش را در پی یافتن مهره برنده می کاوند پیش رویش... ناکام و ناتوان اما آرام، نطفه امیدش را با بستن چشم های خیره رویاهایش می کُشد و در انتظار مات ابدی به بازی دلنشین شهر ممنوعه ادامه می دهد... . ۲۲/۱۰/۸۶
| Design By : Mihantheme |
Authors
